Πρόταση για την 14η διεθνη εκθεση αχριτεκτονικης Biennale Βενετίας 2014 

Ι hΕΣΤΙΑ Ι                                                        Ιωάννης Δέδες  Γεώργιος Γερακιανάκης

Το τώρα νοούμενο ως αρχιτεκτονικό έργο και αρχιτεκτονική παραγωγή έχει αλλάξει. 
Οι επικρατούσες συνθήκες έχουν σταματήσει την παραγωγή κτιριακού έργου και αυτό μας βάζει να σκεφτούμε τι είναι τώρα αρχιτεκτονική, πως μπορεί να παραχθεί τώρα και με ποιό τρόπο θα ξαναβρούμε τα fundamentals της αρχιτεκτονικής όπως θέτει και ο τίτλος της φετινης biennale. 
Η πρόταση βασίζεται στο έργο του Martin Heidegger «κτίζειν , κατοικείν, σκέπτεσθαι», μεταπολεμικό έργο που πραγματεύεται αρχετυπικές συνθήκες που προσομοιάζουν των τωρινών στη χώρα αλλά και στην Ευρώπη γενικότερα και δείχνει να είναι τόσο επίκαιρο όσο και την εποχή που γράφτηκε. Η μεταπολεμική συνθήκη που επικρατεί, ακόμα και αν δεν πρόκειται για πόλεμο με την γνωστή ως τώρα έννοια του όρου, μας βάζει στη διαδικασία να αν αδιαπραγματευτούμε όρους όπως το κατοικείν και το κτίζειν που μέχρι τώρα είχαν διαστρεβλωθεί , καθώς και το αίσθημα της ανεστιότητας που διακατέχει μεγάλο ποσοστό της κοινωνίας. 
Εντός του περιπτέρου κατασκευάζεται ένα «καταφύγιο». Το minimum του χώρου κατοίκησης που εξυπηρετεί τις βασικές ανάγκες επιβίωσης. 
α. ένα κρεβάτι 
β. ενας πολυχρηστικός κύβος (κάθισμα, τραπέζι, αποθήκευση) 
γ. μια σόμπα 

Όλα κρατούνται σε καθαρές λιτές φόρμες έχοντας αναφορές στις αρχέγονες, αρχετυπικές μορφές του κατοικείν που ακόμα και τώρα είναι σε χρήση στην Ελλάδα (σαρακατσάνικες καλύβες, κρητικά μιτάτα κλπ) και η back to basics αρχιτεκτονική πρόταση συναντά τα fundamental στοιχεία του κατοικείν. Στους τοίχους του περιπτέρου φιλοξενούνται εικόνες, κείμενα και προβολές που εστιάζουν στο ζήτημα των νέω ν συνθηκών του κατοικείν και κτίζειν καθώς και της ανεστιότητας. Ο χώρος του περιπτέρου μπορεί να φιλοξενήσει διαλέξεις και συζητήσεις επί του θέματος με μια απλη χωροθέτηση καθισμάτων. 
Δεν προτίνεται μια νέα αρχιτεκτονική, ούτε η επιστροφή σε αυτόν τον αρχέγονο τρόπο ζωής και κατοίκησης. Δεν είναι καν κάποια πρόταση για ένα κάποιο αστικό καταφύγιο αστέγων μιας κάποιας κοινωνικής πολιτικής. Το μόνο που έχει ως στόχο είναι να προβληματίσει τον επισκέπτη-θεατή- χρήστη, να τον φέρει σε μια κατάσταση ανεστιότητας, και να τον κάνει να αναλογιστεί τις πραγματικές ανάγκες του προσωπικού του κατοικείν πριν μεταβεί στο κτίζειν του.